«Que o Deus do noso Señor Xesús Cristo, o Pai da gloria, vos conceda espírito de sabedoría e de revelación para coñecelo, e ilumine os ollos do voso corazón para que comprendades cal é a esperanza á que vos chama, cal a riqueza de gloria que dá en herdanza aos santos». (Ef 1, 17-18)
Que El ilumine os ollos do noso corazón para que comprendamos a esperanza á que nos chama.
A vida vainos ensinando o precarios que son os nosos proxectos, ofrécenos cantidade de oportunidades para descolocarnos e para non quedarnos atrapados na seguridade das nosas visións. Cando a nosa esperanza está aferrada nas nosas expectativas, nos nosos proxectos, capacidades ou forzas, tarde ou cedo, máis ben cedo que tarde, experimentaremos o sabor amargo da derrota e da frustración. Pero nada está perdido, ou mellor, esa perda, se estamos dispoñibles para aprender, transformarase nunha ganancia moi importante, porque a intemperie é un lugar privilexiado para atoparnos con nós mesmos, é o lugar privilexiado para ensinarnos a volta cara a dentro, para que se iluminen os ollos do noso corazón e descubramos que só Deus pode responder á nosa esperanza.
Porque a esperanza non é soñar ou alcanzar isto ou aquilo, por máis fermoso e nobre que sexa, a esperanza é Deus mesmo no seu insondable misterio, nos seus camiños e nos seus plans, que distan dos nosos tanto como o ceo da terra (cf. Is 55, 8-9). A esperanza esixe desapego dos meus desexos e confianza no amor de Deus, porque o que todos nós esperamos é o inesperado: a nosa esperanza está máis alá do que esperamos pero, por anticipado, non podemos sabelo. Sen a frustración das nosas esperanzas non podemos descubrir o rostro da esperanza. «Esta é a esperanza que non defrauda, como di Paulo na carta aos Romanos, porque o amor de Deus foi derramado nos nosos corazóns polo Espírito Santo, que nos foi dado» (Rm 5,1-2.5).
Que El ilumine os ollos do noso corazón para que comprendamos a esperanza á que nos chama.
Moito do noso sufrimento xorde do apego aos nosos soños de perfección. Identificamos a nosa esperanza cun mundo (unha igrexa, unha comunidade…) idealizado. Canto nos custa perder a teima das cousas perfectas, canto nos custa curarnos dese impulso que nos exilia no conforto das idealizacións, canto nos custa vencer o vicio de sobrepoñer á realidade unha morea de falsas imaxes. Non hai peor inferno que un falso ceo, porque aí se xeran e aliméntanse: o orgullo, a autosuficiencia, a autoxustificación, o illamento, a violencia e o delirio do poder.
Bernardo, no Tratado dos graos de humildade e soberbia, convídanos: «Mira á terra, para que te coñezas a ti mesmo. Ela mostrarache a túa realidade, porque es terra e á terra volverás». O noso ceo está na terra, na terra que somos, esa terra que tanto nos custa amar, tan só porque non corresponde ás crenzas que interiorizamos ao longo da vida. Nesta terra, que é a nosa, é onde Deus se fixo carne e acampou entre nós.
Baixar á terra, unha e outra vez, acoller o contraditorio, o sombrío, o que nos doe, sen desalento e con tenrura; sempre con tenrura, porque estamos a tocar o noso mellor tesouro. Cando abrimos así o corazón, caen os medos, a liberdade gaña outra amplitude, aprendemos a mirar aos outros con compaixón e imos experimentando que Deus vive e respira en nós. Canto máis baixamos á nosa terra, máis nos volvemos transparencia do Misterio de Deus. A nosa terra é o noso ceo! Experimentalo é pura graza. Feliz festa da Ascensión!
