«O tempo está cumprido, e chega o Reino de Deus; convertédevos e crede na Boa Nova» (Mc 1, 15).
«O reino de Deus parécese a un home que bota semente na terra. El dorme de noite e levántase de mañá; a semente agroma e vai medrando, sen que el saiba como. A terra vai dando froito soa: primeiro os talos, logo a espiga, despois o gran» (Mc 4, 26-28).
O Reino de Deus non é obra das nosas mans. Necesitamos dunha mirada contemplativa para descubrir a presenza fecunda de Deus na nosa historia persoal e na historia do mundo. Son consciente de que parece unha tolemia afirmar isto diante das novas que nos chegan todos os días de diversos lugares do mundo.
Cambiar a mirada – é o que significa na súa orixe a palabra conversión: cambio de mirada, de mentalidade -. Cantas veces non sentimos unha profunda e serena ledicia porque a algo que nos producía sufrimento lle atopamos un senso, lémolo doutro xeito; atopamos vida onde antes só viamos morte. A realidade non mudou, o que si mudou foi a nosa mirada. O Espírito non para de traballar no corazón humano: «O agricultor dorme de noite e levántase de mañá, a semente xermola e vai medrando, sen que el saiba como». O Reino de Deus está preto.
Cando, diante dos acontecementos, poñemos a nosa confianza nos nosos criterios, nas nosas deducións lóxicas, non facemos nada máis que dar voltas ao redor dunha pequena gaiola. Seguimos loitando, pero non hai saída. Viramos sobre nós mesmos. Iso é o inferno. En troques, cando somos conscientes da nosa mendicidade diante da verdade e da nosa incapacidade para liberarnos, creamos entón en nós espazo e apertura para unha visitación. Visitados por unha palabra, visitados pola presenza dun irmán, visitados polo amor non amado que levamos dentro. O Espírito non para de traballar no noso corazón. O Reino de Deus está preto.
O Reino de Deus –utilizando a imaxe do libro da Apocalipse– é como alguén que está batendo na porta; se abrimos, el entrará e ceará connosco. En cada circunstancia do noso vivir, sempre se nos está batendo na porta. Non fagamos inventarios de cousas boas e cousas malas. Clasificar é propio da mente, sempre escrava do medo e a xogar á defensiva. Acoller, aceptar sen condicións, deixarse visitar, é propio de quen asume a vida como discípulo. E o discípulo sabe que o Reino de Deus vén ao noso corazón polo vieiro das perdas. Sen perda non hai encontro. O discípulo perde todos os días e aí atopa a súa ledicia.
Simón e Andrés, Santiago e Xoán deixaron de inmediato as redes e seguírono. De inmediato é o tempo da graza, da confianza e da ledicia na perda. Arrastrarse interminablemente matinando é o tempo do padecemento e da desdita.
Todos temos experiencia da dureza do noso corazón e das súas resistencias para acoller a boa noticia de Xesús. Pero tamén temos experiencia de que El non se cansa de chamar na nosa porta e de espertar o corazón de neno que levamos dentro. Só os nenos teñen ollos e corazón para o Reino de Deus. Todos nós temos unha nenez sen idade aínda por vivir. O Reino de Deus está preto.
